Kunstencentrum Santa Mònica

Arts Santa Mònica is een bijzonder kunstencentrum aan de Rambla, gelegen vlakbij het standbeeld van Columbus. Vroeger was hier een klooster gevestigd. Je vindt er een uitgebreid aanbod van tentoonstellingen en culturele activiteiten met hedendaagse plastische kunsten, cinema, architectuur, theater, dans, muziek en literatuur.


In het jaar 1984 werd het oude klooster Santa Mònica, dat dateert uit 1636, uitgeroepen tot Catalaans “historisch-artistiek monument van nationale waarde”. Het complex werd tussen 1985 en 1987 gerestaureerd door de architecten Helio Piñon en Albert Viaplana. Zij wilden met hun project zoveel mogelijk de opeenvolgende gedaantewijzigingen van het klooster doorheen de eeuwen vrijwaren en tegelijk hedendaagse materialen gebruiken.

Het gebouw werd in 1988 in gebruik genomen door de Generalitat de Catalunya als expositieruimte. Het meest opvallende element van het gebouw is de dag van vandaag nog steeds de toegang naar een groot balkon van waarop men een prachtig uitzicht heeft over de Rambla.

Het kunstencentrum is toegankelijk van dinsdag tot en met zondag van 11 tot 21u. De toegang is steeds gratis. Voor een overzicht van de lopende exposities kun je terecht op de website van Arts Santa Mònica.

Plaça Reial, levendig plein in hartje Barcelona

Vlakbij de Rambla, in Ciutat Vella, bevindt zich de Plaça Reial (het Koninklijke Plein). Temidden van het plein staat er een fontein, “Tres Gràcies” (“Drie Gratiën”) genoemd. Je vindt er ook twee lantaarns ontworpen door Antoni Gaudí in zijn beginperiode. Rondom het plein staan er palmbomen en erg op elkaar gelijkende gebouwen met zuilengangen. De Plaça Reial werd in 1982 volledig gerenoveerd.


Het plein werd indertijd aangelegd ter ere van koning Ferdinand VII van Spanje en de monarchie. Oorspronkelijk wou men het de “Plaça dels herois espanyols” (“Plein van de Spaanse helden”) noemen maar na diverse wijzigingen aan de plannen werd die benaming afgevoerd. Het absolutisme van koning Ferdinand leidde er namelijk toe dat alle namen die verwezen naar het liberalisme werden verwijderd van straten en pleinen.

Het idee om het oude kapucijnenklooster van Santa Madrona een nieuwe bestemming te geven, ontstond in 1822 en na de volksopstand van 1835, waarbij onder andere dit klooster in brand werd gestoken, begon de ontmanteling van het gebouw. Er werd een architecteurwedstrijd uitgeschreven om de ruimten tot een groot theater en galerijen om te vormen. Deelnemers aan de wedstrijd waren Josep Oriol Mestres en Francesc Daniel Molina i Casamajó. In de tussentijd, van 1842 tot 1848, deed het gebouw al tijdelijk dienst als theater, met name het Teatre Nou was er gevestigd.

Toen in 1847 het Gran Teatre del Liceu vlakbij werd ingehuldigd, schoof men het idee om er een theater in onder te brengen opzij en in 1848 besliste men er een plein aan te leggen. Men koos om het project uit te laten voeren door de Francesc Daniel Molina i Casamajó.

In het begin woonden rondom het plein Barcelonezen van de gegoede klasse maar in de loop der eeuwen zijn de woningen meer en meer gepopulariseerd. De Plaça Reial is momenteel een ontmoetingsplaats voor een heel divers publiek. In de zuilengangen kun je iets eten of drinken op één van de terrasjes. Ook ’s avonds wordt dit plein druk bezocht omdat er in de buurt vele bars en dansgelegenheden zijn.

In het weekend vinden er ruilbeurzen voor munt- en postzegelverzamelaars plaats. Tijdens de diverse feesten en festivals in de stad is de Plaça Reial een veel gebruikte plek. Gedurende de stadsfeesten van La Mercè bijvoorbeeld houdt men hier de typische dansfeesten met populaire muziek.

Metro in Barcelona

Eén van de snelste en gemakkelijkste manieren om je door Barcelona te verplaatsen is ongetwijfeld per metro. Het metronetwerk van de stad behoort tot de langste ter wereld, hierbij enkel voorafgegaan door Londen, Moskou, Parijs, Berlijn, Madrid, Stockholm en Sint-Petersburg. Op 31 juli 2010 telde de metro van Barcelona 123 km en 164 stations. De meeste metrostellen bestaan uit 5 wagons en zijn voorzien van airco.


Om een idee te geven van het intensieve gebruik van de metro in Barcelona even volgende cijfers: in 2009 waren er 405,1 miljoen passagiers, dat zijn er 1.109.863 per dag. Voortdurend wordt het netwerk uitgebreid. Sinds december 2009 zijn er zelfs, op de lijnen L9, L10 en L11, metrostellen in gebruik die volledig automatisch functioneren, dus zonder chauffeurs.

De metro in Barcelona rijdt van maandag tot en met donderdag en op zon- en feestdagen van 5 tot 24u en op vrijdag en op de vooravond van feestdagen van 5 tot 2u. Op zaterdag en op de vooravond van 1 januari, 24 juni, 15 augustus en 24 september rijdt de metro de hele nacht door. Op 24 december sluit de metro om 23u.

Tickets voor de metro zijn geldig op alle vervoermiddelen van de ATM, de Autoritat del Transport Metropolità. Dat houdt in: metro, bus, tram, lokale trein en de funiculars van Montjuïc en Vallvidrera. Het netwerk van het openbaar vervoer in Barcelona is verdeeld in 6 zones en de prijzen van de tickets hangen af van het aantal zones dat je doorkruist. Het grootste deel van de toeristische bezienswaardigheden bevindt zich in zone 1.

Je kunt de meeste tickets aankopen via de loketten en automaten van de metro-, tram- en treinstations, in de grotere busstations, in de terminals van ServiCaixa (van de bank LaCaixa), in tabaks- en loterijwinkels en in de kiosken.

Naast het enkele ticket heb je een tienrittenkaart. Deze kan door verschillende personen tegelijk gebruikt worden en is vanaf de eerste validatie onbeperkt geldig (tenminste tot de volgende tariefwijziging). Je kunt ook kiezen voor een ticket dat 1 dag onbeperkt geldig is. Hier kan maar één persoon tegelijk gebruik van maken. Je hebt eveneens een ticket voor 1 maand, eveneens door één persoon tegelijk te gebruiken.

Daarnaast bestaan er nog andere tarieven zoals bijvoorbeeld een biljet voor 3 maanden, een biljet voor 50 ritten (te verbruiken binnen 30 dagen), een familieticket met 70 ritten (te verbruiken binnen 30 dagen) en een jongerenkaart (geldig voor 90 dagen, voor passagiers jonger dan 25 jaar).

Ik geef hierbij even een overzicht van de meest gebruikte tickets met hun prijzen voor 2011:

	Zone 1	Zone 2	Zone 3	Zone 4	Zone 5	Zone 6
Enkel biljet	1,45	2,15	3,05	4,05	5,15	6,05
Tienrittenkaart	8,25	16,40	22,35	28,70	33,00	35,10
Biljet 1 dag	6,20	9,75	12,25	13,80	15,65	17,50
Maandabonnement	51,00	73,60	99,45	118,00	135,50	145,00

Ik wil ook nog vermelden dat bij een tienrittenkaart je maximum 3 verschillende transportmiddelen mag gebruiken tijdens één reis. Het ticket moet bij elke overstap gevalideerd worden maar zal geen extra reis aantikken als je je houdt aan de volgende maximum overstaptijden: 1u15 bij een kaartje voor 1 zone, 1u30 voor 2 zones, 1u45 voor 3 zones, 2u voor 4 zones, 2u15 voor 5 zones en 2u30 voor 6 zones. Bij een kaartje geldig voor 1 dag, 1 maand,… kun je uiteraard onbeperkt overstappen.

Tot slot nog even dit. Speciaal voor toeristen bestaan er ook tickets voor 2, 3, 4 of 5 dagen, eveneens geldig op metro, bus, tram en lokale trein. Ze zijn weliswaar enkel verkrijgbaar voor zone 1. De prijzen voor 2011 zijn als volgt: 11,50 euro voor 2 dagen, 16,50 euro voor 3 dagen, 21 euro voor 4 dagen en 25 euro voor 5 dagen. Deze biljetten zijn onder andere te koop aan de loketten van de metrostations en in de kantoren van de Toeristische Dienst van Barcelona.

Klooster en museum van Pedralbes

Het Monestir de Santa Maria de Pedralbes werd gesticht in het begin van de 14de eeuw en is gelegen tegen een kleine heuvel die Sant Pere Màrtir genoemd wordt, op een hoger gelegen deel van Barcelona. Het bevat talrijke kunstwerken, religieuze voorwerpen en meubelstukken die de nonnen van het klooster verzamelden door de eeuwen heen.


Het klooster is gebouwd in Catalaanse gotische stijl en onderging sinds haar oprichting weinig structurele veranderingen. Daardoor is het complex vrij uniek te noemen. De clarissen die er woonden zijn in 1983 verhuisd naar een aanpalend gebouw omdat het klooster toen voor het grote publiek werd opengesteld.

Koningin Elisenda was de laatste vrouw van koning Jaume II. Zij verwierf het terrein in 1326 om er een klooster te laten bouwen. Toen een jaar later haar man stierf, trok de koningin zich terug in deze nonnengemeenschap. Ze leefde er in een aangrenzend gebouw dat afgebroken na haar dood, zoals ze bevolen had. Haar graftombe ligt in de gang tussen het klooster en de kerk.

In het klooster kan men zien hoe de nonnengemeenschap er vroeger leefde in de keukens, refter, cellen en ziekenzalen. Bijzonder is de kapel van Sant Miquel waar je fresco’s kunt bewonderen van Ferrer Bassa, die beschouwd wordt als de Catalaanse Giotto. Deze schilderijen stellen ondermeer het Lijden van Christus en het Leven van de Heilige Maagd voor. Doordat de nonnen deze ruimte jarenlang gebruikten als opbergplaats voor kleren zijn de fresco’s gevrijwaard gebleven van licht, vocht en stof zodat ze zich nu nog in een uitstekende staat bevinden.

Het museum van het Monestir de Pedralbes herbergt schilderijen, keramiek, meubelen, liturgische voorwerpen, stoffen, perkamenten en een permanente collectie kerststallen. Tot 2004 was ook een deel van de kunstcollectie van baron Thyssen-Bornemisza in dit museum te bewonderen. In dat jaar werden deze kunstwerken echter overgebracht naar het Museu Nacional d’Art de Catalunya.

Pratische informatie over de openingsuren en toegangsprijzen kun je nalezen op de webpagina van het Museum-Klooster van Pedralbes.