Park Güell niet meer gratis

Eén van de absolute hoogtepunten van Barcelona is ongetwijfeld Park Güell, ontworpen door de modernistische architect Antoni Gaudí. Door de grote populariteit werd deze plek de laatste jaren overspoeld door steeds meer toeristen. Een bezoek aan het terrein werd daardoor voor de lokale bewoners én voor de toeristen zelf minder aangenaam. Bovendien leidde deze bezoekersstroom tot zeer hoge onderhoudskosten.

Na jaren discussiëren besliste het stadsbestuur van Barcelona uiteindelijk om vanaf 25 oktober 2013 een stuk van Park Güell, de “Zona Monumental”, af te sluiten en er entreegeld voor te vragen. Deze “Zona Monumental” bevat de delen van het park die het drukst bezocht worden, zoals het wereldberoemde terras met mozaïekbanken. Deze betalende zone maakt minder dan een 10de van de oppervlakte uit van het hele park.

Toegangskaartjes aankopen is mogelijk via de website van Park Güell, aan de loketten van het park en in de nabijliggende metrostations Lesseps en Vallcarca (lijn L3). Aangewezen is de tickets te reserveren via de website. Dit kan vanaf 3 maanden vóór het bezoek. Je moet hierbij de tijd aangeven waarop je het park wil betreden. Het is namelijk zo dat er maar 400 bezoekers per half uur toegang krijgen tot de “Zona Monumental”. Als je de tickets aan de loketten of in de metrostations wil aankopen ben je dus afhankelijk van het feit of er nog plaatsen beschikbaar zijn.

Het tarief voor volwassenen bedraagt momenteel 7 euro (8 euro ter plaatse) en voor kinderen tussen 7 en 12 jaar en 65-plussers 4,90 euro (5,60 euro ter plaatse). Kinderen tot 6 jaar en bewoners van de wijken die grenzen aan Park Güell mogen er gratis in. De openingsuren van Park Güell voor het seizoen 2013-2014 zijn als volgt: vanaf 25 oktober tot 23 maart van 8u30 tot 18u en van 24 maart tot 19 oktober van 8u tot 21u30.

Binnentuinen in de wijk Eixample

Op tientallen plekken in het centrum van Barcelona liggen, verborgen tussen de huizenblokken, publiek toegankelijke tuinen. In de wijk Eixample zijn er maar liefst 42 dergelijke groene plekken, de ene al wat groter dan de andere.

In sommige binnentuinen kun je nog overblijfselen zien uit een industrieel verleden, zoals de schoorsteen in de tuin van de voormalige fabriek Bayer (Carrer de Calàbria nr 264) en de biertank van de brouwerij Damm in de Jardí de Montserrat Roig (Carrer del Rosselló nr 488). Andere zijn speciaal bedoeld als speeltuin voor de kids zoals de Jardí de Beatriu de Pinós-Milany (Carrer del Rosselló nr 143), die onder andere beschikt over pingpongtafels.

Op de hoek van de Avinguda Diagonal met de Passeig de Gràcia bevindt zich één van de stadstuinen met de grootste diversiteit aan planten en bomen, de Jardí del Palau Robert. In de Carrer de Roger de Llúria nr 56 ligt de binnentuin van de Torre de les Aigües, één van de koelste plekken van de wijk waar ’s zomers een kunststrandje is aangelegd aan een zwembad.

Sommige van deze typische binnentuinen liggen naast culturele centra zoals de Jardí de la Casa Elizalde (Carrer de València nr 302) die grenst aan een buurthuis waar talloze activiteiten worden georganiseerd. De Jardí de Càndida Pérez (Carrer del Comte Borrell nr 44), bijvoorbeeld, deelt haar ingang met de Biblioteca de Sant Antoni.

De meeste binnentuinen in het centrum van Barcelona openen de deuren om 10 uur ’s ochtends. Tegen zonsondergang worden ze afgesloten.

Verborgen parkje vlakbij de Rambla

In de Carrer de la Boqueria, op enkele tientallen meters van de Rambla ter hoogte van het theater Liceu, ligt tussen de huizen en hotels een verborgen stadstuin. Het betreft de Jardí de la Casa Ignacio de Puig, een parkje dat in 1861 werd aangelegd bij een herenwoning. Er bevinden zich ondermeer twee watervalfonteinen en heel veel groen. Het is een rustige plek die zeer geschikt is om even bij te komen van de drukte in het stadscentrum.

De Jardí de la Casa Ignacio de Puig maken nu onderdeel uit van het complex Hotel Petit Palace Opera Garden maar de tuinen zijn nog steeds gratis toegankelijk voor het grote publiek. Je komt er door de ingang van het hotel binnen te gaan aan de Carrer de la Boqueria nr 10. Je loopt daar gewoon voorbij de receptie, die zich aan de linkerkant bevindt. Achteraan neem je de glazen deur die leidt naar dit bijzonder pittoreske parkje. Een alternatieve ingang ligt aan de Carrer d’Aroles. Hier kun je een lift nemen die je naar het parkje brengt.

Het pand waarin het hotel Petit Palace nu is gevestigd werd trouwens in 1999 uitgeroepen tot Bé Cultural d’Interès Local, een gebouw met een bijzondere culturele waarde. De reden hiervoor was het feit dat de gevel van het gebouw een werk is van de modernistische architect Josep Puig i Cadafalch, die ook onder ander Casa Macaya en Casa Amatller realiseerde.

De romantische tuin Jardí de la Casa Ignacio de Puig is elke dag van het jaar open voor het publiek tussen 10 en 18 uur. Buiten deze openingstijden hebben enkel gasten van het hotel toegang. Het dichtstbijzijnde metrostation is Liceu (lijn L3).

Tuinen van La Tamarita

Aan de Passeig de Sant Gervasi, in het district Sarrià-Sant Gervasi, liggen de Jardins de la Tamarita. Deze prachtige tuinen bevinden zich niet in het centrum van Barcelona maar als je een uitstapje maakt naar Tibidabo, dan is het een leuk idee om hier even halt te houden. Sinds 1994 is dit park publiek toegankelijk.

In de Jardins de La Tamarita vind je eeuwenoude bomen, wandelpaden, banken, fonteinen, beeldhouwwerken en een speelzone voor de kinderen met een onder andere ping-pongtafels. Fietsen en honden zijn er niet toegelaten. Deze tuinen waren één van de eerste realisaties van de bekende tuinarchitect Nicolau Maria Rubió i Tudurí. Ze geven een goed beeld van welke huizen en tuinen de gegoede burgerij rond de eeuwwisseling 19de-20ste eeuw liet aanleggen op het hoger gelegen deel van Barcelona.

De Jardins de La Tamarita behoorden oorspronkelijk toe aan een domein van 2 hectare van de familie Craywinckel. Aan het begin van de 20ste eeuw kocht de katoenfabrikant Alfredo Mata het terrein en liet er een landhuis op bouwen. In dit pand is momenteel een stichting gevestigd van de Universiteit Ramon Llul. Daarnaast liet Mata nog drie huizen bouwen op het domein voor zijn kinderen. Deze gebouwen bevinden zich momenteel buiten de grenzen van het park.

De tuinen van La Tamarita zijn gelegen aan de Passeig de Sant Gervasi nrs 47-49. Ze zijn gemakkelijk bereikbaar met Lijn 7 van de lokale trein. Je kunt deze trein nemen op Plaça de Catalunya en afstappen op het eindstation Avinguda Tibidabo. Het park is elke dag geopend van 10 uur tot zonsondergang.

De Kattefontein van Montjuïc

In het park Jardins de Laribal, op de heuvel Montjuïc in Barcelona, staat een beroemde fontein, de “Font del Gat”, wat in het Nederlands “Kattefontein” betekent. De fontein bevindt zich in een zone met tuinen, trappen, pergola’s en andere fonteinen. De Jardins de Laribal strekken zich uit over een sterk glooiende helling tussen het Museum van Joan Miró en het Teatre Grec, langs de weg Passeig de Santa Madrona.

Het water van de Font del Gat ontspringt achterin een grot. Volgens de legende is de naam van de fontein afkomstig van het feit dat ze werd gevonden door een kat in 1855. Om die reden zou de sculptuur versierd zijn met een afbeelding van dit dier. Het beeld is een realisatie van Joan Antoni Homs en dateert uit 1918. De lokatie van de Kattefontein, gericht op het noorden en tussen loofrijke bomen, maakte haar heel geliefd in de zomer.

Vroeger werd er op zondagmiddag op deze plek gegeten en gedanst, onder begeleiding van een piano. Naar verluidt kwamen er vooral soldaten en jongens en meisjes uit de arbeidersklasse op af. De gegoede burgerij had namelijk de mogelijkheid om met hun karren verdere uitstappen te maken.

De Jardins de Laribal was het eerste publiek toegankelijke park op Montjuïc. Het werd aangelegd op een voormalig terrein van de republikeinse journalist-politicus Josep Laribal. De grond werd aangekocht door de stad Barcelona in 1909. Toen beslist was om de Wereldtentoonstelling van 1929 te houden op de heuvel Montjuïc, kreeg de Franse landschapsarchitect Jean Claude Nicolas Forestier de opdracht om de tuinen aan te leggen. In 1922 waren de werken klaar.

Voor de fontein staat een gebouw uit 1918, een realisatie van de Josep Puig i Cadafalch, waar oorspronkelijk een restaurant in gevestigd was. Het gebouw werd gerestaureerd in 2002. In de jaren ervoor waren ook de tuinen in hun oorspronkelijke glorie hersteld, na jaren van verloedering. In het gebouw is tegenwoordig opnieuw een restaurant met de naam “La Font del Gat” gehuisvest.

Het restaurant “La Font del Gat” beschikt over een gezellig terras en biedt van dinsdag tot vrijdag een dagmenu aan. Tijdens het weekend kun je er tapas en gerechten à la carte verkrijgen. De openingsuren zijn: van dinsdag tot zondag van 13 tot 16u. ’s Avonds is het restaurant enkel geopend voor groepen, met voorafgaande reservatie. Kijk voor meer informatie op de website van restaurant La Font del Gat.

Om in de Jardins de Laribal en de legendarische Font del Gat te geraken kun je onder andere buslijn 55 nemen. Opstapplaatsen zijn ondermeer Plaça de la Universitat en Plaça de Catalunya. Afstaphalte is Passeig de Santa Madrona.

Tuinen van het Teatre Grec

Op de heuvel Montjuïc in Barcelona vind je veel groene zones. Eén daarvan is een park van 1,65 hectare aangelegd ter gelegenheid van de Wereldtentoonstelling van 1929, met de naam Jardins del Teatre Grec. Bij de creatie van deze tuinen werd ook een oude groeve omgevormd tot amfitheater, die Teatre Grec wordt genoemd. Hier vinden elke zomer muziek- en theatervoorstellingen plaats in het kader van het Grec Festival.

De Jardins del Teatre Grec is een park met geometrische vormen, pergola’s en terrassen van waaruit men een prachtig zicht heeft over Barcelona. Aan de hoofdingang, in de Passeig de Santa Madrona, bevindt zich een een grote stenen trap. Op het terrein staat ook een paviljoen waar in de zomer een restaurant is gevestigd. Deze constructie huisvestte tijdens de Wereldtentoonstelling van 1929 het Muziekpaviljoen.

Het amfitheater is gebouwd door de architect Ramon Reventós volgens het traditionele Griekse model. Hij maakte hierbij gebruik van een groeve waar zand werd gewonnen tot op het moment dat men op een immens stuk ondoordringbare steen stootte. De tuinen zelf waren een realisatie van de Fransman Jean-Claude-Nicolas Forestier (net zoals vele andere parken op Montjuïc).

De oorspronkelijke benaming van het park was trouwens Roserar Amargós. Het was de tweede publieke rozentuin van Barcelona en kreeg de naam van de architect die als eerste de heuvel van Montjuïc begon in te richten.

De tuinen van het Teatre Grec zijn elke dag toegankelijk van 10 uur ’s ochtends tot zonsondergang. Er zijn ingangen aan de Passeig de Santa Madrona, de Avinguda de Miramar en de Passatge de Martras. Aangezien het park is gelegen op de heuvel Montjuïc is er geen metrostation vlakbij, maar de plek is wel goed bereikbaar per bus, ondermeer via lijnen 55 en 150.

Tuin van de Universiteit van Barcelona

In de wijk Eixample, aan Plaça de la Universitat, staat het historische gebouw van de Universiteit van Barcelona. In het complex bevindt zich ook een tuin, een oase van rust in het drukke stadscentrum. Tussen de 80 verschillende planten en bomen staan enkele van de oudste exemplaren van Barcelona.

In 1842 kreeg Barcelona opnieuw een universiteit. Deze was namelijk door Felipe V in 1717, na de Spaanse Successieoorlog, verhuisd naar de Catalaanse stad Cervera. Deze nieuwe universiteit kreeg een onderkomen in een in beslag genomen klooster, het Convent del Carme in de wijk El Raval. Hier zou de universiteit gevestigd blijven tot de tweede helft van de 19de eeuw. Het park dat in het voormalige klooster lag werd omgevormd tot botanische tuin en gebruikt voor de opleidingen in Wetenschappen en Farmacie.

In 1859 begon de bouw van het huidige universiteitscomplex aan Plaça de la Universitat. De inhuldiging vond plaats in 1871. De vegetatie van de tuin van de Universiteit van Barcelona lijkt erg op die van de eerste botanische tuinen van de stad. Dit heeft te maken met het feit dat een aantal van de aanplantingen afkomstig zijn van een historische botanische tuin die in 1874 was aangelegd in de Carrer de la Cera voor het Koninklijk College voor Chirurgie. In 1995 werd de tuin van de universiteit opengesteld voor het grote publiek.

Je vindt in dit park onder andere exotische vegetatie zoals de Zuid-Amerikaanse ombú-boom, de Himalaya-ceder en de yucca-plant. Daarnaast staan er diverse mediterraanse exemplaren zoals cipressen, steeneiken, olijfbomen en vijgenbomen. Tot slot kun je er nog talrijke palmbomen, Japanse notenbomen, acacia’s, jacaranda’s en winterhortensia’s bewonderen.

De twee patio’s op het terrein geven goed weer hoe de tuinen er aan het eind van de 19de eeuw uitzagen. De ene heet “Patio der Wetenschappen” en de andere “Patio der Letteren”. In de tuin ligt ook een vijver en op diverse plekken staan er smeedijzeren banken.

De tuin van de Universiteit van Barcelona is 1,08 hectare groot. Hij is alle werkdagen toegankelijk van 8 tot 21u, via de ingangen aan de Plaça de la Universitat, Carrer d’Aribau en Carrer de Balmes. Op zaterdagen, zon- en feestdagen kun je er naar binnen tussen 10u en zonsondergang, via de toegang aan de Carrer de la Diputació nr 230. Het dichtsbijzijnde metrostation is Universitat (rode lijn L1 en paarse lijn L2).

Het Turó park

In het district Sarrià-Sant Gervasi ligt één van de bekendste stadsparken van Barcelona: het Turó park. De hoofdtoegang bevindt zich aan de Avinguda de Pau Casals nr 19 en er zijn nog diverse andere ingangen in de straten rondom.

Het Turó park is gelegen op een terrein waar in 1912 een attractiepark met dezelfde naam de deuren opende. “Turó” betekent trouwens “heuvel” in het Catalaans. Dit domein behoorde tot het erf van de familie Bertrand-Girona. Het attractiepark ging in 1929 dicht. De eigenaars van het Turó park sloten toen een overeenkomst met het stadsbestuur van Barcelona. Het centrale deel van het terrein stonden ze af zodat het een beschermde groene zone kon worden. In ruil hiervoor kregen de eigenaars het recht om de rest van het domein te bebouwen.

De bedoeling van het stadsbestuur was een park aan te leggen voor de buurtbewoners. Men zou dit ook op vele andere plekken in Barcelona doen. Helaas duurde het nog vele tientallen jaren alvorens er gevoelig meer groene zones in de stad verschenen. Al die tijd bleef het 2,88 hectare grote Turó park een geliefd ontspanningspunt voor de buurtbewoners en bezoekers van buitenaf.

In dit stadspark vind je ondermeer een zone met kinderspeeltuigen, een vijver, een grasveld en een aantal beeldhouwwerken. Op Plaça del Teatret, het Theaterpleintje, kun je de plek zien waar gedurende vele jaren theater in de open lucht werd opgevoerd. Hier staat een kiosk waar je drankjes en hapjes kunt verkrijgen.

Het Turó park bevat een brede waaier aan planten, bloemen en bomen. Opvallend zijn ondermeer de eikenbomen, populieren, ceders, judasbomen, platanen en magnolia’s. Daarnaast staan er diverse soorten palmbomen. Er is tevens een botanische wandelroute voorzien met meer informatie over de vegetatie in het park. Je kunt ook een wandeling maken langs gedichten van ondermeer Federico Garcá Lorca en Salvador Espriu.

Het Turó park is elke dag toegankelijk van 10u tot zonsondergang. Er zijn helaas geen metrostations in de buurt. De dichtstbijzijnde metrohaltes zijn Maria Christina (lijn L3) en Hospital Clínic (lijn L5) en die bevinden zich op een flinke wandelafstand. Wel vlakbij is er een halte van de tram (Trambaix), meer bepaald aan Plaça de Francesc Macià.

Koninklijk Paleis van Pedralbes

Het Palau Reial de Pedralbes, het Koninklijk Paleis van Pedralbes, staat in het district Les Corts te Barcelona te midden van een grote groene zone. Van 1919 tot 1931 was het de residentie van de Spaanse koninklijke familie bij hun korte verblijven in de stad. Momenteel is in dit gebouw de permanente zetel van de Unie voor het Middellandse Zeegebied gevestigd en biedt het onderdak aan het Keramiekmuseum, het Museum voor Decoratieve Kunsten en het Textiel- en Kledingmuseum.

De geschiedenis van het paleis gaat terug tot de 17de eeuw, toen het een boerderij was met de naam Can Feliu. Dit landgoed werd in 1862 gekocht door Eusebi Güell, samen met het aanpalende Can Cuiàs de la Riera. Beide terreinen vormden samen de Finca Güell, met een oppervlakte van 30.000 m2.

Eerst bouwde de architect Joan Martorell i Montells er een grote woning en een neogotische kapel, omgeven door prachtige tuinen, en daarna kreeg Antoni Gaudí de opdracht om het huis te vernieuwen en de scheidingsmuur en een toegangspoort, portierswoning en stallencomplex te construeren. Gaudí ontwierp ook een deel van de tuinen van het landgoed.

Eusebi Güell schonk in 1918 een deel van de terreinen en het huis aan de Spaanse kroon uit dank voor zijn benoeming tot graaf. Vanaf dat moment werd het complex omgevormd tot Koninklijk Paleis door de architecten Eusebi Boni en Francesc Nebot. De gevel werd opgetrokken in novecentistische stijl en het interieur werd een mengeling die varieert van Louis XIV tot meer hedendaagse stijlen. De tuinen werden ontworpen door Nicolau Maria Rubió i Tudurí, waarbij een groot deel van de bestaande beplanting intact werden gelaten en diverse fonteinen en standbeelden en zelfs een meer werden aangelegd.

In 1924 werd het complex officieel het Koninklijk Paleis maar toen in 1931 de Spaanse Republiek werd uitgeroepen werd het eigendom van de Stad Barcelona. Die besliste er vanaf 1932 het Museu d’Arts Decoratives, het Museum voor Decoratieve Kunsten, in onder te brengen. In 1937 was het tijdelijk de zetel van de republikeinse regering. Tijdens het Franco-regime (1936-1975) werd het opnieuw de residentie van het Spaanse staatshoofd. Momenteel is het complex eigendom van de Catalaanse regering.

In 1990 werd in het Palau Reial de Pedralbes het Keramiekmuseum gevestigd, wat momenteel een internationaal referentiepunt is voor de traditionele en hedendaagse keramiekkunst.

Daarnaast is er ook nog steeds het Museu de les Arts Decoratives ondergebracht. Daar vind je enerzijds een permanente collectie over product- en industrieel design en anderzijds de Dormitoris Reials, de Koninklijke Slaapvertrekken. Deze kamers bieden een mooi beeld van hoe de aristocratie in Barcelona leefde in het begin van de 20ste eeuw.

Tot slot vind je in dit complex ook het Museu Tèxtil i d’Indumentària, het Textiel- en Kledingmuseum. Hier kun je een wandeling maken door de geschiedenis van de kleding aan de hand van een collectie kledingstukken en accessoires en een selectie grafisch materiaal zoals foto’s en gravures.

Het Palau Reial de Pedralbes ligt aan de Avinguda Diagonal nr 686 en is gemakkelijk bereikbaar met metrolijn L4 (halte Palau Reial). De spectaculaire tuinen zijn elke dag toegankelijk van 10u tot zonsondergang. De musea zijn geopend van dinsdag tot en met zondag van 10 tot 18 uur. Elke eerste zondag van de maand is de hele dag de toegang tot deze musea gratis.

Parc de Cervantes

Wie houdt van wandelen, maar ook wie houdt van hardlopen of fietsen, moet zeker eens een bezoekje brengen aan het Parc de Cervantes. Grote grasperken, boomrijke zones, brede paden en een zacht hellend terrein maken van dit park een geliefde groene plek aan de rand van Barcelona. De hoofdingang van het Parc de Cervantes is gelegen aan de Avinguda Diagonal, maar je kunt er ook naar binnen via een toegang aan de Ronda de Dalt, de ringweg aan de bovenkant van de stad.

Aan de hoofdingang van het Parc de Cervantes ligt de Jardí dels Perfums, wat letterlijk Geurentuin betekent. Hier verspreiden 235 soorten rozen een heerlijke geur. Vlakbij bevindt zich het beeldhouwwerk van een vrouwelijk naakt, omgeven door olijfbomen.

Te midden van het terrein ligt een groot plein met kinderspeeltuigen, enkele pingpongtafels en een fontein. Hier vlakbij bevindt er zich ook een picknickzone. Op diverse plekken in het park staan er beeldhouwwerken, ondermeer twee werken als eerbetoon aan de schrijvers Concha Espina en Àngel Ganivet.

Het hoogtepunt van het park is ongetwijfeld de rozentuin, el Roserar de Cervantes. Deze tuin is vier hectare groot en bevat méér dan 10.000 rozenstruiken. Je vindt er ondermeer een halfcirkelvormige pergola met 233 verschillende soorten klimrozen. In de bloeiperiode, tussen mei en juli, kun je er maar liefst 150.000 bloeiende rozen bewonderen.

Sinds 2001 vindt er elk jaar begin mei in deze rozentuin een internationale wedstrijd voor nieuwe roosvariëteiten plaats. Daarvoor zijn er drie zones aangelegd in de tuin: één voor de rozenstruiken van de wedstrijd van het lopende jaar, één voor de rozen die het volgende jaar zullen deelnemen en één met de winnende variëteiten van vorige edities van de wedstrijd.

Deze wedstrijd nam de draad terug op van de traditionele band tussen Barcelona en de rozencultuur. Tussen 1929 en 1936 bijvoorbeeld werd er in het paleis van Pedralbes een internationale wedstrijd gehouden waaraan de voornaamste rozenkenners van over de hele wereld deelnamen. Later, in de jaren 80, werden er in de rozentuin van het Parc de Cervantes wedstrijden voor snijrozen georganiseerd voor de inwoners van de stad. Na het grote succes tijdens de beginjaren doofde deze competitie helaas uit door het gebrek aan privétuinen in Barcelona waar de snijrozen gekweekt konden worden.

Zoals gezegd bevindt de hoofdingang van het Parc de Cervantes zich aan de Avinguda Diagonal, ter hoogte van de nummers 708-716. Je kunt er heen met metrolijn L3, halte Zona Universitària. Het park is elke dag geopend van 10 uur tot zonsondergang.

Stadstuin van de Torre de les Aigües

De watertoren Torre de les Aigües werd gebouwd in 1870 door de architect Josep Oriol Mestres en de ingenieur Antoni Darder. Het doel van deze toren was te zorgen voor de watervoorziening van de eerste gebouwen in de nieuwe wijk Eixample. Sinds 1987 is er een publieke tuin gevestigd op het terrein waar deze toren staat.


Volgens het stadsontwerp van de architect Ildefons Cerdà uit de tweede helft van de 19de eeuw, werd de nieuwe wijk Eixample verdeeld in “manzanas”, vierkante blokken van ongeveer 110 x 110 meter. De binnenste zones van deze “manzanas” waren voornamelijk bestemd als tuinen. Door de bevolkingsgroei en de speculaties in onroerend goed in de 20ste eeuw werden deze tuinen echter veelal volledig dichtgebouwd. Het terrein waar de Torre de les Aigües is gelegen, was de eerste binnentuin die gerecupereerd werd door de stad Barcelona in de jaren 80 van de vorige eeuw.

Sinds de heropening van dit terrein als stadstuin is er ook een klein zwembad aangelegd, vlak naast de watertoren. Deze bijzondere plek transformeert zich gedurende de zomermaanden in een echt stadsstrand, compleet met zand, kleedhokjes en douches. Dit strand is dagelijks toegankelijk van eind juni tot begin september. Kijk voor de gedetailleerde openingsuren en de (zeer bescheiden) toegangsprijzen voor dit jaar even op de webpagina van de Jardins de la Torre de les Aigües.

Buiten de zomer is deze stadstuin elke dag gratis toegankelijk van 10u tot zonsondergang. De ingang bevindt zich aan de Carrer de Roger de Llúria nr 56, tussen Carrer de la Diputació en Carrer del Consell de Cent. De dichtstbijzijnde metrostations zijn Girona (lijn L4) en Passeig de Gràcia (lijnen L2, L3 en L4).

Natuurpark Serra de Collserola

Op de Collserola, een berg die de scheiding vormt tussen de stad Barcelona en de vallei Vallès Occidental, ligt het Parc Natural de la Serra de Collserola. Dit buitengewone park van meer dan 8.000 hectare is beschermd sinds 1987. In 2010 werd het officieel tot natuurpark uitgeroepen door de Catalaanse regering. Het gebied wordt beheerd door een consortium van ondermeer de provinciale Diputatie van Barcelona en de randgemeenten uit de Àrea Metropolitana de Barcelona op wiens grondgebied het park zich uitstrekt.


De helft van de bevolking van Catalonië woont op minder dan 10 kilometer van dit natuurpark. Het is het meest uitgestrekte grootstedelijke park van de wereld, 8 keer zo groot als het Bois de Boulogne in Parijs en 22 keer zo groot als Central Park in New York. Je kunt het zonder meer de groene long van Barcelona noemen.

Het Parc Natural de la Serra de Collserola bestaat voornamelijk uit bossen. Je vindt er niet alleen 10 miljoen bomen en 1.000 verschillende plantensoorten maar ook meer dan 190 soorten gewervelde dieren. In het park liggen er een aantal gebieden met een bijzondere waarde zoals de natuurreservaten Font Groga en Rierada-Can Balasc.

Daarnaast vind je in dit park ook een groot aantal bijzondere bronnen zoals de Font de la Budellera en de Font d’en Ribes. Er liggen eveneens een aantal voormalige “masies”, een soort boerderijen. Can Coll is zo een “masia” waar je een museum kunt bezoeken over het vroegere plattelandsleven.

Regelmatig worden er in het park geleide bezoeken georganiseerd en twee avonden per maand kun je in Can Coll deelnemen aan een astronomische workshop waar je leert om sterren en sterrenbeelden te bekijken met telescopen. Voor deze activiteiten is het noodzakelijk vooraf in te schrijven.

Het natuurpark Serra de Collserola ligt op amper 15 minuten per trein vanaf het toeristische centrum van Barcelona. Om er te geraken neem je op Plaça de Catalunya treinlijn S1 of S2 van de FGC (Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya) tot aan het station Baixador de Vallvidrera. Op korte wandelafstand van het treinstation ligt een bezoekerscentrum waar je dagelijks van 9u30 tot 15u alle informatie kunt verkrijgen over de diverse activiteiten en fiets- en wandelroutes.

Kijk voor meer informatie even op de website van het Parc Natural de la Serra de Collserola.

Parc del Castell de l’Oreneta

Op de grens van Barcelona en de berg Collserola ligt een 17 hectare groot park. Hier bevinden zich de overblijfselen van een kasteel uit 1910 dat voor een groot deel verwoest werd tijdens de Spaanse burgeroorlog (1936-1939). De naam van het kasteel, Castell de l’Oreneta, wordt gebruikt als benaming voor het huidige park.


Het terrein was gedurende vele jaren eigendom van het Rode Kruis, dat er een ziekenhuis wou bouwen. Deze plannen werden echter nooit uitgevoerd. In de jaren 70 werd het terrein gekocht door het stadsbestuur van Barcelona en in 1978 werd het als park in gebruik genomen.

Het park is als het ware een stadsbos waar wandelwegen, rustplekken en speelzones voor kinderen zijn aangelegd. Bijzonder zijn de picknickzones op het hoogstgelegen deel van het park, waar de tafels staan onder een reusachtige johannesbroodboom en van waaruit je een bevoorrecht panoramisch zicht hebt over de stad. Hier staat ook een eet- en drinkgelegenheid waar je ondermeer kip aan het spit kunt verkrijgen.

Eén van de voornaamste attracties van het Parc del Castell de l’Oreneta is de miniatuurtrein. Deze werd in gebruik genomen in 1981 en rijdt langs een traject van 636 meter door tunnels en over bruggen. Elke zondag tussen 11 en 14 uur kunnen de bezoekers van het park hierop plaatsnemen. Daarnaast zijn er ook pony’s waar de allerkleinsten een tochtje mee kunnen maken.

In het park vind je niet alleen dennebomen, eiken, bezemstruiken, hulst en aardbeibomen, maar ook kruiden zoals laurier, lavendel en tijm. Daarnaast staan er vele sinaasappelbomen, mispels, amandel- en olijfbomen. De laatste jaren zijn er voornamelijk eucalyptussen, cipressen, ceders en netelbomen aangeplant.

Het Parc del Castell de l’Oreneta bevindt zich aan de Carrer de Montevideo nr 45 en is bereikbaar met buslijn 66 (Plaça de Catalunya – Sarrià). De openingsuren zijn: van december tot februari dagelijks van 10 tot 18u, in maart en november van 10 tot 19u, in april en oktober van 10 tot 20u en van mei tot september van 10 tot 21u.

Parc de Joan Miró

In de wijk Eixample, vlakbij het winkel- en vrijetijdscentrum Las Arenas, bevindt zich het Parc de Joan Miró. Dit park staat in de volksmond ook bekend als het Parc de l’Escorxador omdat er vóór de aanleg van het park een slachthuis gevestigd was (wat in het Catalaans escorxador genoemd wordt).


Het Parc de Joan Miró was het eerste park dat in Barcelona werd aangelegd na de dictatuur van Franco, met name tussen 1979 en 1983. Het is opgedragen aan de bekende kunstenaar Joan Miró. Van hem staat er op het terrein een 22 meter groot beeldhouwwerk, Dona i Ocell (oftewel Vrouw en Vogel). Dit beeld is geplaatst op een klein eilandje in een vijver. Miró realiseerde het in 1982, een jaar voor zijn overlijden.

Het 6.400 m2 grote park werd ontworpen door een groep jonge architecten onder leiding van Beth Galí. Het omvat een centraal plein en diverse terreinen op verschillende niveaus, met ondermeer een grasperk en zones met palm- en dennenbomen waarin zich kleine paden en pergola’s bevinden. Enige jaren geleden werd aan de zijkant van het terrein een brandweerkazerne gebouwd, wat nogal wat opschudding veroorzaakte.

Het Parc de Joan Miró kan vrij bezocht worden: van december tot februari dagelijks van 10 tot 18u, in maart en november van 10 tot 19u, in april en oktober van 10 tot 20u en van mei tot september van 10 tot 21u.

Parc de l’Espanya Industrial

Aan de zuidkant van het treinstation Sants bevindt zich het Parc de l’Espanya Industrial, oftewel het Park van het Industriële Spanje. Het 4,6 hectare grote park werd aangelegd op de site van L’Espanya Industrial, een voormalige textielfabriek die in 1847 was opgericht door de familie Muntades.


In 1969 werd de fabriek geliquideerd en de terreinen verkocht. Het zou echter nog tot 1985 duren voor het park er werd ingericht. De aanleg van het park maakte deel uit van het plan van het stadsbestuur van Barcelona om meer open ruimten te creëren. Het werd ontworpen door de Baskische architect Luis Peña Ganchegui. In het park vind je ondermeer een groot plein, een kunstmeer, fonteinen, speelzones, sportinfrastructuur en diverse beeldhouwwerken.

Het Parc de l’Espanya Industrial overbrugt het hoogteverschil tussen het hoger gelegen treinstation aan de ene kant en de lager gelegen parkzone door middel van een reeks steile trappen. Deze trappen liggen aan de kant van het meer en fungeren als een soort amfitheater van waarop men over het meer kan kijken. Bovenaan de trappen staan er een aantal futuristisch uitziende torens.

In het park staan er verschillende beeldhouwwerken, deels moderne en deels replica’s van oude beelden, zoals Neptunus die zich in het midden van het meer bevindt. Dit kunstwerk werd in 1881 vervaardigd door Manuel Fluxà. Aan één van de zijkanten van het meer zit bovenop een rots een moderne Venus. Het is een beeld van José Pérez Pérez dat hij in 1929 maakte voor de Wereldtentoonstelling van Barcelona.

Het meest opvallende kunstwerk is echter El Drac gerealiseerd door Andrés Nagel. Dit beeldt een draak uit die uit een meer te voorschijn komt. Dit 150 ton wegende beeldhouwwerk doet ook dienst als glijbaan voor kinderen.

Ter gelegenheid van de Olympische Spelen van 1992 werd er in het park een sportcomplex gebouwd waar de wedstrijden gewichtheffen werden georganiseerd. Dit complex wordt tegenwoordig intensief gebruikt als sport- en fitnesscentrum.

Tot slot wil ik nog even vermelden dat het park dagelijks vrij toegankelijk is vanaf 10u tot aan het ingaan van de duisternis. Het ligt aan de Carrer de Muntades, 37 en heeft ingangen in de Carrer de Muntades en in de Passeig de Sant Antoni.

Botanische tuin van Barcelona

De Jardí Botànic de Barcelona ligt op de heuvel Montjuïc tussen het Olympisch Stadion, het Kasteel en het Kerkhof van Montjuïc. Het park is 14 hectare groot en werd aangelegd op terreinen met sterke niveauverschillen. Het heeft de vorm van een amfitheater en biedt een prachtig uitzicht over Barcelona.


De eerste botanische tuin van Barcelona dateert van het einde van de 16de eeuw. Hij lag aan de Plaça Reial. Het eerste park met een wetenschappelijk doel was de botanische tuin van Sant Joan Despí, die aangelegd werd aan het einde van de 17de eeuw. In 1930 begon Pius Font i Quer met de aanleg van de Historische Botanische Tuin in Montjuïc. Dit park werd ingehuldigd in 1941 maar werd in 1986 door de bouwwerken voor de Olympische Spelen zwaar aangetast.

Een groot deel van de collectie van die historische tuin werd opgenomen in de nieuwe botanische tuin waarvan de aanleg startte in 1991. In 1999 werd hij geopend voor het publiek. De bedoeling was dat het een centrum zou worden op wereldschaal voor de vrijwaring van de biodiversiteit van de mediterrane flora. De tuin werd gerealiseerd in een zone die jarenlang in slechte staat had verkeerd. Het was namelijk gedurende vele jaren een wijk met krotwoningen, Can Valero genaamd, en later was er een afvalstortplaats gevestigd.

Je vindt in dit park planten uit verschillende gebieden met een mediterraan klimaat. Op een kunstmatige wijze worden de natuurlijke ecosystemen van de planten nagebootst. Het terrein is verdeeld in geografische sectoren, meer bepaald in Australië, Chili, Californië, Zuid-Afrika, het Westelijke Middellandse Zeegebied en het Oostelijke Middellandse Zeegebied. Een apart deel van het park is gewijd aan de flora van de Canarische eilanden. Momenteel beschikt deze botanische tuin over ongeveer 1.350 verschillende planten maar het project wil uiteindelijk 4.000 verschillende mediterrane soorten van over de hele wereld huisvesten.

Het park is van oktober tot en met maart alle dagen van de week toegankelijk van 10 tot 18u. In april, mei en september sluit de tuin om 19u en in juni, juli en augustus pas om 20u. Een toegangsticket kost 3,50 euro of 4 euro als je ook het natuurmuseum wil bezoeken. In dit museum vinden tijdelijke tentoonstellingen plaats over de natuur en haar rol in kunst en wetenschap.

Parc de la Ciutadella

Dit prachtige park is geïnspireerd op de Jardin de Luxembourg in Parijs en werd aangelegd op de terreinen van de voormalige citadel van Barcelona. Het bevindt zich in het district Ciutat Vella, vlakbij het treinstation Estació de França, de Arc de Triomf en de Vila Olímpica.


Op 11 september 1714, na een beleg van méér dan 13 maanden, viel Barcelona onder de vloot van de Spaanse koning Felipe V. Hij bouwde dit fort, en daarnaast ook een kasteel op de heuvel Montjuïc, om de stad te kunnen controleren. De stervormige citadel was indertijd het grootste van Europa en ontleende zijn naam aan het huidige park en aan de wijk La Ciutadella waar het gelegen is. De constructie van de citadel, tussen 1716 en 1718, was in handen van de Vlaamse militaire ingenieur Pròsper de Verboom.

Voor de aanleg moesten 1.200 woningen in de wijk La Ribera neergehaald worden. De 4.500 ontzette bewoners werden aan hun lot overgelaten. Pas een hele tijd later werd hen een nieuw onderkomen geboden in de wijk La Barceloneta.

Aangezien de citadel een door de Barcelonezen gehaat symbool van de centrale regering was geworden, wou men het in 1841 volledig afbreken. Twee jaar later echter, tijdens het regentschap van Maria Cristina de Borbó, werd de citadel gerestaureerd en uiteindelijk werd het door generaal Prim aan de stad Barcelona gedoneerd.

Tijdens de Spaanse Revolutie van 1868 werd de citadel dan toch afgebroken. Er bleven enkel de kapel over (die behoort nu aan de parochie van het leger), het paleis van de gouverneur (nu een middelbare school) en het arsenaal (de huidige zetel van het Catalaanse Parlement).

Ter gelegenheid van de Wereldtentoonstelling van 1888 belastte de toenmalige burgemeester van Barcelona Josep Fontserè met de aanleg van het park op de braakliggende terreinen. Fontserè werkte ondermeer samen met een nog heel jonge Antoni Gaudí, namelijk voor de Cascada Monumental, een fontein met waterval die nog steeds het hoogtepunt van het park is.

Momenteel is het Parc de la Ciutadella met zijn 17,42 hectare één van de grootste parken van de stad. Dit is dan nog zonder de terreinen van de Zoo van Barcelona gerekend, die zich ook in het park bevinden. Een bezoek aan het Parc de la Ciutadella is tijdens elk seizoen een aanrader want je vindt er naast de Cascada Monumental ook prachtige wandelwegen, vele beeldhouwwerken, een romantische tuin en zelfs een meertje waar je met roeiboten kunt varen.

Parc Güell moet je gezien hebben

In mijn top 10 van favoriete bezienswaardigheden en musea in Barcelona staat helemaal bovenaan het wereldberoemde Parc Güell. Ik kan het dus niet nalaten eens een post te wijden aan dit indrukwekkende park.


Parc Güell, oorspronkelijk als Park Güell geschreven, is een grote tuin met architectonische elementen en bevindt zich op een hoger gelegen terrein, tegen de heuvel Carmel aan, niet ver van Tibidabo. Het werd ontworpen door de modernistische architect en kunstenaar Antoni Gaudí. De aanleg van het park duurde van 1900 tot 1914 en het complex werd uiteindelijk opengesteld voor het grote publiek in 1926. Het telt 17,18 hectare en is daarmee één van de grootste architectonische werken van Zuid-Europa. Oorspronkelijk was het complex bedoeld als een soort exclusieve woonwijk, naar een idee van graaf Eusebi Güell, maar de verkoop van huizen op de site was geen succes en aldus werd het omgevormd tot openbaar park.

In het ontwerp van Parc Güell valt duidelijk de stijl van Gaudí op. Voor dit park baseerde hij zich grotendeels op de Engelse tuinen, waarbij hij zijn werk perfect wou laten integreren in de natuur. Dit valt ondermeer op in de kolommen van steen die zeer verschillende vormen hebben en die doen denken aan bomen, stalactieten of grotten. Rechte hoeken kom je hier niet tegen want de kolommen hellen over, net als palmbomen. Er werd ook veel gebruik gemaakt van “trencadís”, dat zijn stukjes keramiek of glas die als een mozaïek worden samengevoegd.


Het centrale punt van het park wordt gevormd door een immense open plaats van waarop je een prachtig uitzicht hebt over Barcelona. Aan de zijkant van dit plein staat een golvende bank van 150 meter lang. Deze bank is eveneens uitgevoerd met “trencadís” en is een werk van Josep Maria Jujol, een medewerker van Gaudí. Het plein wordt deels ondersteund door de Zaal van de 100 Kolommen. Deze ruimte bestaat eigenlijk uit 86 pilaren. Op het plafond ervan kun je ronde versieringen zien op de plaatsen waar geen kolommen staan maar waar dat wél voorzien was. De zaal zou oorspronkelijk namelijk effectief 100 kolommen tellen.

Om deze zaal te bereiken neem je de indrukwekkende trap aan de ingang van het park. Te midden van deze trap staat de bekende hagedis, het symbool van Parc Güell. Aan de ingang van het park staan ook twee gebouwen in Gaudiaanse stijl met gegolfde daken en geometrische motieven. In het park zelf kun je ook het Casa Museu Gaudí bezoeken. Dat is het huis dat Gaudí kocht omdat er geen andere geïnteresseerde kopers waren. Hij woonde er van 1906 tot 1925, een jaar vóór zijn dood. In het museum vind je meubelen, tekeningen en decoratie ontworpen door Antoni Gaudí en Josep Maria Jujol.

Het park van Horta

Wie op vakantie is in Barcelona brengt ongetwijfeld eens een bezoek aan één van de beroemde parken van de stad, zoals bijvoorbeeld het Parc de la Ciutadella. Wat weinig mensen weten is dat er zich in het district Horta-Guinardó een ander park bevindt dat ook zeker eens een bezoekje waard is: het Parc del Laberint d'Horta.


Dit park is de oudste historische tuin van Barcelona en ligt vlakbij de heuvel Collserola. Met de aanleg werd gestart in 1791 door de markies Joan Antoni Desvalls i d'Ardena en de Italiaanse architect Domenico Bagutti. In 1967 werd het park door de familie Desvalls geschonken aan de stad Barcelona en sinds 1971 is het publiek toegankelijk. Het huidige park telt 9,1 hectare en omvat ondermeer een neo-klassieke tuin uit de achttiende eeuw en een romantische tuin uit de negentiende eeuw. Centrum van het park is het labyrint, een doolhof gevormd door hagen van cypressen, met een totale lengte van 750 meter.


Het Parc del Laberint d'Horta biedt in de zomer een zee van rust en heerlijke verkoeling op zwoele dagen. Het is alle dagen toegankelijk vanaf 10u tot zonsondergang en de toegangsprijs bedraagt iets meer dan 2 euro.